Zo nu en dan krijg ik de vraag hoe ik op relatief jonge leeftijd ben doorgegroeid naar management-achtige rollen. Ik heb geprobeerd mijn visie daarop hieronder samen te vatten.
Er bestaat een groot misverstand rondom management, namelijk dat de beste manager automatisch degene is met de meeste ervaring, de hoogste leeftijd of de sterkste technische kennis.
Daardoor gebeurt binnen veel organisaties vaak hetzelfde: zodra er een managementpositie vrijkomt, wordt er als eerste gekeken naar de persoon met de meeste senioriteit of de sterkste individuele prestaties. Niet per se omdat die persoon uitblinkt in communicatie, sterk is in het begeleiden van anderen of uitzonderlijke leiderschapskwaliteiten laat zien. Sterker nog, in sommige gevallen kan diegene uiteindelijk een zeer slechte leider blijken te zijn. Toch wordt er naar deze persoon gekeken omdat ervaring en expertise vaak (on)bewust automatisch worden gekoppeld aan managementvaardigheden. Organisaties behandelen managementposities daardoor nog te vaak onbewust als een beloning voor individuele prestaties
Ook iemands leeftijd speelt hierin een rol. Leeftijd wordt vaak gezien als een automatische indicator van goed leiderschap, omdat men ervan uitgaat dat iemand met meer jaren ervaring vanzelf de eigenschappen heeft ontwikkeld die bij management horen. Impliciet betekent dit tegelijkertijd dat jongere mensen die eigenschappen nog niet zouden kunnen bezitten.
En die gedachte is zeer begrijpelijk.
Leeftijd kan absoluut bijdragen aan eigenschappen die belangrijk zijn binnen management. Meer ervaring betekent vaak ook meer context, meer fouten waaruit geleerd is en meer blootstelling aan complexe situaties. Maar ervaring ontstaat niet uitsluitend door tijd. Sommige mensen zoeken actief verschillende contexten op, nemen verantwoordelijkheid en stellen zichzelf bewust bloot aan moeilijke situaties. Daardoor ontwikkelen zij bepaalde vaardigheden sneller dan anderen. Tegelijkertijd wachten anderen jarenlang op instructies en blijven zij vooral binnen hun eigen takenpakket functioneren. En dat is ook helemaal prima. Maar degene die al vroeg verantwoordelijkheid nemen, problemen oplossen voordat iemand het vraagt en niet bang is om uitdagingen aan te gaan, worden vanzelf het aanspreekpunt wanneer situaties complex worden.
Een hogere leeftijd maakt iemand dus niet automatisch een sterke manager. Maar tegelijkertijd betekent een jongere leeftijd ook niet automatisch dat iemand nog niet klaar zou zijn voor leiderschap. Sommige mensen ontwikkelen die eigenschappen veel eerder. Ik denk uiteindelijk dat iemands gedrag hierin belangrijker is dan iemands leeftijd. Dat mensen die zichzelf uitdagen, initiatief tonen en comfortabel worden met verantwoordelijkheid, op relatief jonge leeftijd al sterke leiderschapskwaliteiten ontwikkelen.